مهشید شریف - نوشتار

این ها خود من اند!

مهشید شریف — 24 Jul 2010

1. تا لای در را باز کرد، پایم را وسط دو لنگه در گذاشتم و با کف دستهایم در را به طرف او فشار دادم. یادم نیست چیزی هم گفتم یا نه. می خواستم بگذارد بروم تو. اما نشد. یک دفعه پایم را پس کشیدم و او هم رحم نکرد و در را محکم به رویم بست. مات و مبهوت سرجایم خشک شده بودم. روی سکوی کنار در نشستم. به کوچۀ خلوت نگاهی انداختم. از دیوار کاهگلی روبه رو شاخه های درخت ها بیرون زده بودند. زردآلو های تازه به رنگ نشسته هم در انتهای شاخه ها دیده می شد. چه خوب که حواسم چند لحظه ای پرت شد والا گلافه ...
ادامه متن

داستان میمند در ایران

مهشید شریف — 10 May 2010

یار در خانه و ما گرد جهان می گردیم! داستان روستای میمند روزهای هشتم تا یازدهم اردیبهشت ماه 1389 با جمعی از دوستان خوبم به روستای میمند در استان کرمان سفر کردیم. پیش از آن دربارۀ روستای صخره ای میمند نکات زیادی شنیده بودم. خانه های کنده شده در دل کوه با قدمت هزار هزار سالۀ خود ما را به سوی خود می کشاند. این روستا در 38 کیلومتری شهر بابک قرار دارد که از توابع آن در استان کرمان می باشد. مساحت روستا 420 کیلومتر مربع است و بین شهرهای کرمان، یزد و شیراز قرار دارد. این روستای صخره ...
ادامه متن

آنقدر مشغولند که ...

مهشید شریف — 27 Apr 2010

آنقدر مشغول که... جهان، جرعه ای از چایش را قورت می دهد و به سرعت لیوان داغ را از روی لبهایش دور می کند. معلوم است عجله دارد چیزی بگوید. - یه عکس خیلی باحال بردم روی شاسی، می خوای ببینی؟ قبل از آنکه جوابم را بشنود، از جا می جهد. سرراه ظرف میوه را واژگون می کند و از در اتاق خارج می شود. وقتی برمی گردد، می بینم عکس را پشتش قایم کرده و آرام آرام به طرف من می آید - ببین! بهت نشون نمی دم. شرطش اینکه کاغذ و قلم برداری هرچی من می گم روی کاغذ بکشی. اگه نقاشی تو با عکس من جور دراومد... او ...
ادامه متن

دبلیو ربلیو، نقطه

مهشید شریف — 27 Apr 2010

دَبلیو دبلیو، نقطه تا درِ اتوبوس از هم باز شد، پیرزنی به درون آن پرید. بیرون باران می بارید و هوا گرفته بود. چنان بخاری روی شیشۀ پنجره های اتوبوس نشسته که از بیرون چیزی دیده نمی شد. کمی وسط اتوبوس ایستاد. به قسمت مردها نگاهی انداخت و یکسر به سمتی که زنها نشسته بودند، رفت. پشت به مسیر اتوبوس، روبروی زنی که سر کودکی را به پهلو خود می فشرد، نشست. پیرزن قطره های باران را از دسته های روسری و همانطور بارانی سیاه رنگش تکاند و روزنامۀ خیس و مچا له ...
ادامه متن

خیابان خلوت

مهشید شریف — 12 Apr 2010

خیابان خلوت خیابان بزرگ و پر رفت و آمد بر خلاف همیشه خالی و خلوت بنظر می رسید. آفتاب نیمه روزی آسفالت را داغ کرده و گرمای آن حس می شد. انگار که خیابان روز تعطیلی را می گذراند. مغازه دار ها کرکره ها را پایین کشیده و پی کارشان رفته بودند. از دست فروش ها هم خبری نبود. هر چند گاه یکبار ماشینی به سرعت از خیابان خلوت رد می شد. سروصدای مبهمی نیز از اطراف شنیده می شد. مثل این می مانست که عده ای می دویدند یا با هم جمع می شدند و چیزی می گفتند. سکوت خیابان در میان آن صداهای گنگ که از فاصلۀ نه چندان ...
ادامه متن

سفر به استکهلم

مهشید شریف — 02 Feb 2010

سفر به استکهلم روز سیزدهم ژانویه 2010 با یک هواپیمای مدرن توپولف از فرودگاه مسکو عازم سوئد شدم. من هم مثل خیلی از ایرانیهای دیگر از هواپیماهای شرکت هوایی توپولف وحشت دارم. اما در این سفر متوجه شدم اشتباه می کردم. حداقل به عنوان یک مسافر می توانم بگویم هواپیماهای مدرن آنها همطراز بسیاری ازهواپیماهای معتبر دنیاست. فرودگاه آرلاندا در استکهلم برایم جای آشنایی است. پس از سالها زندگی در این کشور هنوز هم وقتی به استکهلم می رسم احساس می کنم به خانه ام بازگشته ام. خیلی ها تابستان سوئد را د ...
ادامه متن

سیا بجای سیامک

مهشید شریف — 30 Dec 2009

سیا بجای سیامک لباسها را پوشید. یک به یک امتحانشان کرد. سیامک که برای همه ما سیا بود، درست حرف نمی زد یا بهتر است بگویم حرف می زد اما ما نمی فهمیدیم. با صدایی که انگار از ته چاه در می آمد، جویده جویده چیزی می گفت. چندان هم برایش مهم نبود کسی می فهمد یا نه. دفتر یادداشتش را در می آورد و همه آنچه را که گفته بود با سرعت عجیبی می نوشت و نشانمان می داد. بعد از آن سرش را تکان می داد و دور می شد. چند سالی می شد که برگشته بود. اوایل با پدر در یکی از ساختمانهای انتهای کوچۀ ما زند ...
ادامه متن

برای یک سلام

مهشید شریف — 15 Nov 2009

برای یک سلام - آقای پرتو، آقای پرتو،... آتيش، آتيش همه ساختمان آتیش گرفته، بیایید بيايد بيرون! این صدای فریاد خانم صاحبخانه بود که تمام راهرو زیرزمین را یکباره پر کرد. آقای پرتو در حالیکه ریش بلندش را صاف و مرتب می کرد، در خانه را باز كرد و سرش را بيرون كشيد. نگاهی به راه پله ها انداخت. ساختمانی كه تا لحظه هايی پيش گويی در خواب بود، يكباره به ولوله افتاده بود. جمعيت با جيغ و فرياد و با همۀ قدرتی كه در خود سراغ داشت از پله ها سرازیر می شد و به سوی در ورودی هجوم می برد. آن ...
ادامه متن

پازل، جهت سرگرمی

مهشید شریف — 26 Sep 2009

پازل، جهت سرگرمی از وقتی آقا به خانم گفت زيادی در كارش دخالت می كند و نمی گذارد حواسش به چيزهايی باشد كه از گوينده های تلويزيون می شنود، خانم تصميم گرفت ديگر نه تنها در كار او دخالت نكند بلكه هروقت آقا مشغول ديدن برنامه ای در تلويزيون بود، او هم سرش را با چيدن پازلی گرم كند. اين حركت بزرگ از جانب او می توانست خيال آقا را راحت كند و برای خودش هم فرصتی بود تا چيز ديگری تجربه كند. بلاخره بايد حوصله می كرد و صدها تكۀ درهم ريختۀ نامنظم يك تصوير را سرجای اصلی اش بر می گرداند و اين برای خ ...
ادامه متن

اينجا خانۀ من است

مهشید شریف — 28 Jan 2009

اينجا خانۀ من است از صبح كه بيدار شده ام، دلهره دارم. همه جا را تميز كرده ام. برای وسايل سرگردان خانه جا پيدا كرده ام. لباس های چرك و كثيف را از زير تخت و صندلی ها در آورده ام. ملافه ها را هم عوض كرده ام. وسايل روی ميز كامپيوتر از تميزی برق می زدند. حتی گلدانها را هم با دقت آب داده ام. تا چند ساعت ديگر می رسد. دخترم را می گويم كه يك دفعه تصميم گرفت با من زندگی كند. يك شب كه سخت در حال و هوای خودم بودم، در زد و با چمدانی كه از فشردگی در حال انفجار بود، وارد شد. از همان جلوی در، دست ...
ادامه متن